تاب کوهستان

یک تاب معمولی از سقف آویزان می‌شود و به جایی نیاز دارد. تاب کوهستان خودش کوه است — دو مثلث فولادی مشکی که مثل قله‌های متقاطع در زمین می‌ایستند و نیمکت چوبی را با زنجیر در آغوش می‌گیرند. هیچ جایی نیاز ندارد جز یک کف صاف و اندکی فضا.

غروب که می‌شود و نور روی فولاد مشکی می‌افتد، این تاب دیگر یک مبل نیست — یک منظره است.

هندسه‌ی مثلثی پایه‌اش نه‌تنها زیباست، بلکه محکم‌ترین شکل مهندسی‌ست. زنجیر فلزی‌اش خشن به نظر می‌رسد اما تاب را دقیق نگه می‌دارد. نشیمن چوبی گرم‌رنگش این خشونت صنعتی را آرام می‌کند — درست مثل آتش در یک شب سرد.

کجا می‌توان استفاده کرد؟

برای فضایی که می‌خواهد یک لحظه‌ی خاص داشته باشد.
برای کسی که باغش لایق یک اثر هنری است.
برای هر جایی که بادش می‌وزد و آدم دلش می‌خواهد بنشیند.